تبليغاتX
به نام خدای آسمون

به نام خدای آسمون

 

 تا حال صدای قدم های خدا رو شنیدی؟؟!!

                                              حتما شنیدی! 

                  شنیدی و فراموش کردی که هست

                                                    که نزدیکه!!!

                                                     خیلی نزدیک..!

      کافیه دستت رو روی قلبت بگذاری!

                         حالا نه تنها می شنوی

                                 بلکه حس می کنی بودنش رو

                                    لمس می کنی حضورش رو!

      اونی که درکش کردی صدای قدم های خداست!

              قدم هایی که به سمت توست!

                                                 و برای توست!

خدایی که در درون توست!

            با تو راه می رود! می نشیند! کلام می گوید!

                             صدایت می زند!

                  و بودن را به تو هدیه می دهد

                     چرا که دوستت دارد...!

 

                                                                   .رها.

+نوشته شده در شنبه 22 آبان1389ساعت16توسط رها | |

 

دلم هوای بیگانه بودن دارد

                                     دلم دوباره سکوت میخواهد

                                                می خواهد غرق شود

                                                        باز هم غرق در نبودن

دلم مدتی است غربت دارد !       سنگینی دارد!

مدتی حیران است !   سرگردان است!

                                       شاید دلم نوشتن می خواهد

   چند وقتی است کم می نویسم

              و این دوری آزارم میدهد

                     دیگر واژه ها تکراریست

                        دیگر قدرت بیان درونم را ندارد

                   چقدر واژه ها حقیرند

            ولی دلم نوشتن می خواهد

    کلام می خواهد !!    سادگی می خواهد!!

دلم پرواز با واژه ها می خواهد

                          پرواز با معنا...!

                                  پرواز با روح...!

                                      عروج از خاک...!

    دلم می خواهد ساده با تو کلام بگویم

            در نوشتن است که جان می گیرم

   وقتی قلم را در دست می گیرم  عطشی در رگهایم می دود

                                                   و مرا تشنه تر می کند

    این نوشتن است که سیرابم می کند

      با نوشتن است که همدم لحظه هایم پر رنگ تر می شود

                                    و من بیقرار تر ...محتاج تر....عاشق تر..!

 

   وقتی می نویسم انگار است که مقابل تو نشسته ام

                                 نگاهم میکنی و من این را میفهمم

         فریاد رهایی را از چشمانم می خوانی و من شاد می شوم

                      و من می ترسم که لحظه ی با تو بودنم زود تمام شود

                                               می ترسم که دیگر مقابل تو ننشینم

                    می ترسم فرصت را از دست بدهم

                       و تو دیگر لب های بسته ام را نخوانی

                                 می ترسم سکوت فراموشم کند

                                           و رهایی گذر از خیالم نکند

        می ترسم جهل بر من سایه افکند 

                                             و غرق شوم در هیچستان

 

 آرامش لحظه های تنهایی ام

                    بود من در توست!!

                      در توست که من هستم !  

                                               جریان دارم !

                      بودنم در جاری بودن توست!

 

              می دانم که می دانی قلبم برای تو می تپد! 

                 فکر لحظه ای فراق تو روحم را فسرده است!

              می دانی با تو بودن را به هیچ بهایی نتوان داد!

 

                      من با تو به عرش خواهم رفت 

                                   با تو پرواز خواهم کرد  

                                         با تو جوانه خواهم زد  

                                                     فردا خواهم شد

 

                                                                  .رها.

+نوشته شده در چهارشنبه 5 آبان1389ساعت19توسط رها | |

 

           تولد دوباره ی بهار رو به همه ی اونایی که

          صدای تپش قلبش رو می شنوند تبریک می گم

 

 هیچ پایانی براستی پایان نیست

   در پس هر پایانی مفهوم یک آغاز نهفته است

               و بهار همان آغاز است

                        مفهومی نهفته.....

 

       لاکوی گلم ممنون بخاطر تبریک قشنگت

       بخاطر این لطف و مهربونیات

 

                                                 .رها.

 

+نوشته شده در چهارشنبه 18 فروردین1389ساعت12توسط رها | |

 

 و خدا درد را آفرید...

     شاید بیازماید...

          شاید تحمل را بالا ببرد...

  شاید خدا درد را آفرید تا بنده اش فریاد بزند

           تا کمک بطلبد...

    تا رنج بکشد...

      تا معنی سلامتی را درک کند

شاید خدا درد را آفرید تا به بنده اش نزدیک شود

   و یا بنده نزدیکی اش را حس کند

                         درد را زیبا معنی کنیم

                          درد را نعمت بدانیم

                             لذت ببریم

                        و صبر را تجربه کنیم

                                                                           .رها.

 

+نوشته شده در دوشنبه 24 اسفند1388ساعت15توسط رها | |

 

     چشم به آسمون ابری دوخته بودم

   آرامشی از جنس نگاه وجودم را نوازش می کرد

         هدیه ای دریافت کردم

            شاید تنها به پاس بودنم

                                 وآن اشک بود 

      هدیه ای آسمانی از چشمه ی عشق

          اشک هایی که شاید پله ای شوند برای بالا رفتنم

                شاید بر سختیه دلم ببارند

                        شاید زلالم کنند

                  شاید نگاه را فراتر ببرند

                           زیر پایم ....و حتی زیر آن

        شاید سبکم کنند برای پرواز

        و این یعنی اشک هدیه ایست برای رهایی

                                                                                 .رها.

 

+نوشته شده در شنبه 15 اسفند1388ساعت15توسط رها | |

 

تنهایی من سلام

 

این چند روزه کجا بودی؟؟

                   نگران شدم!!!

                         بهم ریختم!!

      فکرم پیش تو بود

                              و چشم به راهت...

حالا که هستی آرومم

تنهایی من داره بارون می یاد

از دفعه پیش که با هم زیر بارون قدم زدیم دیگه ندیدمت

یادته چقدر با هم خندیدیم و لذت بردیم

من خیس خیس شدم اما تو سراپا بارونی بودی

بارون می دونه دوستش دارم

به خاطر من می یاد

می یاد تا دوباره من و تو به هم برسیم

تنهایی من

موافقی بریم زیر بارون با هم قدم بزنیم....

                                                    .رها.

+نوشته شده در دوشنبه 10 اسفند1388ساعت15توسط رها | |

 

و در این دیر نبودن سخت است

و ندیدن سخت تر

می روم  تا باشم

شاید دور

شاید هم نزدیک...

        .رها.

 

+نوشته شده در چهارشنبه 5 اسفند1388ساعت16توسط رها | |

 

                                  

بیا با خود بیاندیشیم

اگریک روز تمام جاده های عشق را بستند؛
اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید؛
اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد؛
اگر یک شب شقایق مرد؛
تکلیف دل ما چیست؟


و من احساس سرخی می کنم چندیست
و من از چند شبنم پیش در خوابم
نزول عشق را دیدم


چرا بعضی برای عشق،دلهاشان نمی لرزد؟
چرا بعضی نمی دانند که این دنیا
به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است
و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست؟
و گویی میوه اخلاصشان کال است


چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست؟
چرا در اقتصادِ راکدِ احساسِ این مکاره بازاران
صداقت نیز دلالیست؟...

+نوشته شده در دوشنبه 5 بهمن1388ساعت19توسط رها | |

 

آسمان...

     ابر...

         باد....

نور...

   خورشید...

           سکوت...

   و من...

  من در بند بند ثانیه ها احساسش کردم

       و تبلوری دوباره از بودن در من شکفت

 من جاری شدم در تسلسلی از لحظه ی اکنون

       و رها گشتم

               در آغوش بینهایت

                                               تا بینهایت...

                                                       .رها.

+نوشته شده در شنبه 26 دی1388ساعت18توسط رها | |

 

امروز نگاه را پاک تر از دیروز پرواز دادم

و به آغاز رساندم و طلوع را دیدم که به صبح انجامید

امروز سهمی از بودن دریافت کردم و فراوان نوشیدم

امروز جام لذت را بر سر بالا بردم

و شب از اوج نگاه پایین تر رفتم تا هوا تاریک شد

منتظر ماندم . نیمه شب  آمد

کفش ها را کندم. روی آرامشی از جنس سکوت

                                               تا سحر بیدار ماندم

تا خدا را دم صبح ملاقات کنم

و سکوت آنجا با من صحبت می کرد

تا خدا را دیدم 

               اشکی از شوق فرو ریخت

و من آنجا خورشید را دیدم که در آغوش خدا

نور خدا را به زمین می افشاند...

 

                                                .رها. 

+نوشته شده در سه شنبه 1 دی1388ساعت15توسط رها | |